Ambitie

Uit: Bandcoach 10, april 2011

Reinout Burgers Bandcoach is er voor de ambitieuze muzikant. In een brainstormsessie met muzikale redactieleden en creatieve marketingmannen kwam er niet meer uit dan een doelgroep samengevat in twee woorden: ambitie en muzikant. Maar muziek is ook niet te vangen in een afgebakende doelgroep. Het overstijgt alles. Jong, oud, groot, klein, man, vrouw, prof of amateur. Er is echter een ding dat de ene muzikant van de andere onderscheidt en dat is de drijfveer om te reiken naar de hemel; het onmogelijke of juist de droom te realiseren en dat is samengevat in een prachtig woord: ambitie. Zolang de ambitie door de aderen vloeit, is elke muzikant ‘gerechtigd’ om Bandcoach te lezen.

Maar de invulling van ambitie wordt gekleurd door het perspectief van diegene die de ambitie voelt. Ware ambitie is een persoonlijke maatlat, die niet kan worden vergeleken met anderen. Er zijn muzikanten die hun hele leven opofferen. Dag in, nacht uit oefenen om de solo’s, riffjes en ritmes tot in de perfectie te kunnen spelen. Geen echte baan, maar Randstadklusjes, omdat de commitment bij de muziek ligt en niet bij het dagelijkse leven. De droom moet werkelijkheid worden; de fantasie geen illusie. De ambitie om straks op het podium te staan en voor honderden, nee nog liever, voor duizenden mensen op te treden. Fans die meezingen op de teksten van de muziek. De zaal gonst in een chaotische harmonie van de muziek uit duizenden monden. En in je hart voel je het stilzwijgen over zoveel ongekend genoegen. Hoe ongelofelijk moet het zijn om jouw eigen muziek te horen door een zaal die vol emotie meezingt. Daar zijn geen woorden voor; slechts gevoelens.

De ambitie kan ook kleiner zijn, maar niet minder intens of zwaar. Een beginnend gitarist die verwoede pogingen doet om het instrument te spelen, maar doorbijt omdat hij of zij de ambitie heeft vloeiend ‘House of the Rising Sun’ te kunnen spelen. Het F-akkoord en de vingersnelle tokkel sarren als een sarcastische hofnar elke poging tot perfectie. De ambitie zorgt echter dat de volharding wordt beloond.

Ambitie is dus de drijfveer om beter te worden, om te leren en te ontwikkelen en juist als het moeilijk wordt door te blijven gaan. De horizon gloort van genoegen. Ik voel mij heel ambitieus als ik de sterren van de hemel wil spelen. Niet zozeer voor anderen, maar vooral voor mijzelf. Mijn ambitie is vooral introvert. Ik kan uren besteden aan een enkele song om die vervolgens helemaal van mijzelf te maken. Zodat ik één ben met het nummer en mijn emoties erin kan leggen. Het ultieme moment dat als ik het nummer voor anderen speel, iedereen het gevoel krijgt dat dit nummer onlosmakelijk is verbonden met mijn ziel.

Maar ook mijn ambitie heeft stiekem de fantasie om voor een publiek van duizenden te spelen. Als het dan weer voorjaar wordt, kan ik niet wachten om die fantasie een beetje werkelijkheid te laten worden. Dan pak ik mijn gitaar en ga in de tuin muziek maken. En het gebeurt regelmatig dat er even iemand met gitaar, harmonica of percussie bij komt zitten om te jammen. Voetgangers en fietsers kijken verbaasd, glimlachen en zingen soms zelfs mee. In mijn fantasie speel ik voor hen; mijn onvrijwillig publiek met duizenden stemmen. Ik heb echter niet de ambitie om de fantasie realiteit te maken. Het surrogaat van fietsers en voetgangers is voor mij voldoende. Mijn ambitie is dat ik steeds meer uit mijn stem en gitaar haal, zodat ik nog beter mijn emotie en ziel kan aanraken.

In Afrika waar ik een tijd leefde, vond de zwarte bevolking het fantastisch als ik mijn gitaar pakte en speelde. Dat liep altijd uit op veel gelach, gedans, zang en geklap. Muziek is voor Afrikaners een feest. Waar, wanneer en hoe is niet belangrijk. Zolang de muziek vertaalt wat de ziel voelt, verdwijnt elk obstakel. Dan overstijgt muziek alles. Zelfs zwart en wit, en die creatie van een grenzeloze wereld is voor mij de ambitieuze essentie van muziek maken.