Kampvuur guitarman

Uit: Bandcoach 8, december 2010

Reinout Burgers ...Ik zong de sterren van de hemel, want de zon kwam op... Een prachtige tekst van Harry Jekkers en Koos Meinderts. Je weet wel, die twee van het Klein Orkest en Over de Muur. De tekst is, als het om muziek gaat, mijn lijfspreuk. Het is de essentie van de muzikant in mij. Ik heb talloze nachten aan het kampvuur gezeten, zingend en klingend over mijn gitaar. Fles wijn er naast en soms een ouderwetse joint, waarvan het THD nog prettig laag was. Iedereen lekker vals meezingend, op een enkele nachtegaal na, op gouwe ouwe muziek waarvan ze de teksten niet meer kenden en dus ter plekke met veel bravoure maar nieuwe woorden verzonnen. Verliefde paartjes die in de koude nacht naarstig en teder tegen elkaar aan plakten en in het flikkeren van het kampvuur elkaar kusten, terwijl ik een intense ballade speelde. ...high ways and dance halls a good song takes you far...En als het dan heel gezellig was, de ‘diehards’ de slaapzak nog niet wilden opzoeken, zong ik de sterren van de hemel, want de zon kwam letterlijk op. Dit is muziek maken in volle glorie. Geen groot publiek, geen daverend applaus. Maar muziek maken vanuit elke vezel van je lijf met de aarde onder je kont. Dit is grondtoon van blues en jazz, het kattengejank van huilende gitaren en oerritme van Rock and Roll. Het is de ziel van muziek. Een verslaving, zoals hardlopers verslaafd zijn aan endor ne. Als ik één dag niet gespeeld heb, dan heb ik één dag niet echt geleefd. Mijn gitaar gaat overal mee naar toe en heeft al meer van de wereld gezien dan menig fervent vakantieganger. In de grotten van de Ardennen tot in de woestijn van Namibië. Één keer besloot ik hem niet mee te nemen. Op een zeilvakantie in Friesland; toen ik nog niet beter wist. Ik zag al het visioen van een te scherp aan de wind zeilende boot, die vervolgens met man, muis en mijn gitaar omklapte. Met het beeld van ronddobberende drenkelingen, die zich vastklampten aan de koffer met mijn gitaar erin om hun vege lijf te redden, besloot ik dat de gitaar thuis moest blijven. Al na een dag miste ik hem. Na twee dagen begon ik al ontwenningsverschijnselen te vertonen. Dag drie is een ‘blur’ en dag vier ging ik in de Friese steden tevergeefs op zoek naar een muziekwinkel en dag vijf wilde ik eigenlijk naar huis. Dag zes staat als een prachtige surrealistische droom in mijn geheugen geprent. Het is tegen de avond. Bijna windstil. De ondergaande zon kleurt de hemel purper en oranje. Het water van het Sneekermeer kabbelt, terwijl de boot zachtjes richting het Starteiland beweegt. In de ijle lucht hoor ik het geluid van ver. De muziek van een eenzame gitaar golft over het Sneekermeer. Het lijkt alsof ik geroepen wordt, betoverd door de klanken. En ineens is daar het grote verlangen. Een onhoudbaar gevoel als een verslaafde, die weet dat op kort termijn zijn lust wordt bevredigd. De koers van de boot is bepaald. Er is geen andere keus. De gitaar is slecht, goedkoop en aftands, maar dat maakt niet uit. Die avond speel ik de sterren van de hemel. Nu heb ik een goedkope ‘travelguitar’, want deze jongen gaat nooit meer zonder.

Deze kampvuur guitarman is overigens de nieuwe hoofdredacteur van Bandcoach, maar dat is slechts een titel met weinig inhoud voor een muziektijdschrift als de diepgewortelde passie voor muziek ontbreekt. Ik ben verslaafd aan muziek en de passie is het belangrijkste dat ik aan dit tijdschrift wil meegeven. Dit is wat ons allemaal bindt of je nu muziekredacteur bent, eigenaar van een muziekwinkel, straatmuzikant, kampvuuramateur, ambitieus bandlid of professional. We kunnen niet zonder en willen niet zonder muziek.

Reinout Burgers
hoofdredacteur

Meer columns:

Reinout: Wees bijzonder

Reinout: Eerlijke kunst

Rieneke: een blik op Nancy Brick

Reinout: Aalmoes

Reinout: Kampvuur guitarman