Bandcoach
Reinout: Comfortzone
Uit: Bandcoach 14, november 2011
Het is wellicht een kwestie van smaak, maar als ik naar een concert ga, wil ik zien dat de muzikanten het podium veroveren, het publiek in hun klauwen beetpakken en het dak van de zaal afblazen. Niet zozeer door keihard te spelen, maar door intentie, emotie en muzikale perfectie. Als dat niet gebeurt, voel ik diezelfde frustratie die ik ervaar wanneer ik zelf speel en niet de toppen van de toonladder bereik. De frustratie uit zich in baldadigheid. Opgekropte energie die eruit moet komen. Meestal knapt er letterlijk en soms zelfs fi guurlijk een snaar. In de concertzaal uit zich dat in teveel alcoholgebruik en breedsprakigheid (ik word zelden dronken, maar wel irritant).
Afgelopen maand bezocht ik een aantal concerten, waarbij me opnieuw dat gevoel bekroop van onbedwingbare frustratie. Bands die prachtige muziek maken met veel talent en kwaliteit, maar die op het podium elke keer net niet tot die krachtexplosie komen, waarbij je als luisteraar en kijker de rillingen over je rug krijgt. Een viermansformatie waar de gitarist niet naar het publiek durft te kijken, de bassist bijna met zijn rug naar de mensen staat en een zanger die grote stiltes laat vallen tussen de liedjes, omdat hij nauwelijks met de fans durft te communiceren.
In een ander concert zie ik tot mijn vreugde en passie hoe het wel moet. Een Amerikaanse singer-songwriter. Alleen op het podium met slechts een Gibson Dove gitaar. Meteen al bij het eerste akkoord en de eerste toon van zijn stem pakt hij het publiek. Hij bespeelt ze en niet alleen met een gitaar, maar ook met zijn verhalen tussen de liedjes door. Waarom lukt het deze eenzame cowboy wel om een grote zaal tot muzikaal genot te bewegen en die anderen niet, terwijl ze allemaal onbetwistbare talenten en kwaliteiten hebben?
Over het zoveelste glas bier, ditmaal proostend met de ‘zingende cowboy’, die een transformatie als persoon heeft gemaakt van wild en bravour naar verlegen en rustig, weet ik ineens het antwoord in één woord samengevat: comfortzone.
Op het moment dat de Amerikaanse singer-songwriter op het podium stapt, klimt hij uit zijn veilige comfort zone. In feite stapt hij buiten en vooral boven zichzelf uit. Het gevolg is dat zijn muziek swingt en veel dynamiek heeft. Timing en groove noemen ze dat. Als het op podiumperformance aankomt, zijn dat de belangrijkste aspecten om het dak van de zaal af te blazen, om mij met klauwen vast te pakken en als gewillige pop de lucht in te slingeren alsof ik in een rollercoaster zit die heen en weer swingt op de beat van de muziek. Dan geniet ik intens, soms tot tranen geroerd.
En aan al die bands en muzikanten die nu beseffen dat zij op het podium in hun veilige zone blijven, zeg ik: kom uit je comfortabele stoel. Laat jezelf in al je bonte kleuren en toonaarden zien en horen. Wees niet bang voor de boze zwarte wolf, want als je in je comfortzone blijft, vind je nooit die essentiële timing en groove en zul je nooit het publiek opzwepen. Het is als een jonge vogel die op de rand van de afgrond staat en hoogtevrees heeft. Hij zal nooit leren vliegen, terwijl vliegen is wat een vogel een vogel maakt.
Reinout Burgers
Hoofdredacteur
In Bandcoach 16 (april/mei 2012)
- Instrument: de synthesizer
- Muziekkenner Leo Blokhuis
- Shelter Four wil meer!
- Frankfurter Musikmesse
- Fromiss meets McChick
- Kyteman is angry
- Mutox on stage
- Profs: Ronald Prent (Wisseloord)
En nog veel meer!
Radiostation met eigen podium scoort
Straatmuziekfesitval De Gouden Pet
Registratie en aanmelding Noorderslag 2013
